An Sozialromantiker wacht auf
Ein Song aus einer Zeit, in der die Enttäuschung Oberhand gewann.
Vielleicht etwas aggressiv.
Aber das liebt der Bluesonkel gerade an diesem Song.
I hab an uns glaubt,
unsrer Gemeinschaft vertraut,
dia alte Schwür für mi war'n se verschtaubt.
Mir wolldet alles zamma macha,
passed aufanander auf.
Wie blöd muss mo sei,
doch i hab des wirkich glaubt.
Doch jetzt kämpft jeder alloi.
Nix me geht Hand in Hand.
Jeder schaut nur,
dass er selber überleba kann.
I bin voll hinter dem Lada gschtanda.
Doch jetzt isch mei inneres abgwandert.
Läßt mi hier zurück
vollgsaugt mit Selbstmitleid.
Doch i will’s net dämpfa,
will mei Wut net bekämpfa.
Wie an reutiger Köter in d' Ecke triaba
bin i zum Angriff bereit.
I will nimme nett sei.
Werd jetzt des Arschloch raushänga.
Nur no an mi selber denka.
Denn ihr könnt mi jetzt alle kreuzweis.
Es gibt schon no a paar von euch,
do tät’s sich scho lohna
dia alte Verschprächa wieder vorzuhola.
Von alte Zeita net nur schwätza
und sich an Erinnerunga ergötza.
Noi, zamma loslaufa und Berge versetza.
Dia Welt neu baua.
Wieder ganz neu vertraua.
Und gemeinsam nach vorne schaua.
Doch i muss euch saga dozu fehlt mir dia Kraft.
I hab koi Energie mehr,
ihr habt me wirklich gschafft.
Dr Stachel sitzt tief.
Die Entäuschung tut weh.
Es schmerzt halt wenn mo sieht
wie alles da Bach nunter geht.
Es liegt jetzt an euch,
i hoff das ihr des verschteht.
Ihr entscheidet wie’s jetzt weitergeht.
Veröffentlicht unter der Charity-Prayer-Lizenz (mehr…)
